zondag 15 november 2015

Ch'est ti, ch'est mi of: Ch'Ti & andere Franse toestanden

Onderweg naar familie, welke hun Hollandsche huisje ingeruild hebben voor een Fransche versie, reden wij door Maroilles en daar verkopen ze uitstekend bier, stinkende maar hele lekkere kaas en nog heel veel andere dingen. En je kunt er flamiche eten.

Het was rond lunchtijd en een flamiche, dat klonk op de een of andere manier heel aantrekkelijk. Of zouden het toch de biertjes zijn geweest die ons in den eetzaal nabij de abdij deden belanden?

Hip

Ch'ti is tegenwoordig helemaal hip en manifesteert zich met name in de vorm van merchandise spulledingen maar - veel belangrijker - ook in de vorm van Ch'ti bier. De naam Ch'ti, waarmee de bewoners in deze streek en hun bijbehorende dialecten worden aangeduid, zou in de eerste wereldoorlog zijn ontstaan toen er enige verwarring onstond op het moment dat soldaten uit andere Fransche regio's met dit voor hun onverstaanbare dialect in aanraking kwamen.

In de loopgraven was communicatie ongetwijfeld toch al niet altijd eenvoudig en als c'est toi? dan klinkt als Ch'ti dan gaat dat niet helpen. Ch'est ti, ch'est mi. Eh... biertje? Het is zo'n beetje als ik mij de gemiddelde conversatie in het Europees Parlement voorstel.

Hop

Wachtend op de flamiche, wat dankzij een hoppige Ch'ti blondine geenszins vervelend was, kon ik eens rustig mijn gedachten over Frankrijk laten gaan. Zou het hier echt zo veel beter zijn als in pak 'm beet Rotterdam? Leven als een god in Frankrijk, die uitdrukking is vast niet zomaar verzonnen dus het moest hier ongetwijfeld chill zijn.

La Grande Guerre en haar opvolger behoren tot een ver verleden. En chill is het in Frankrijk. Dat wil zeggen, totdat op vrijdag de 13e, ongetwijfeld weer heel bewust getimed, terroristen Parijs in een soort van slachtveld omtoverden. Daar had een hele andere god weer iets mee van doen.

Dooddoener

Veel politie, angst, achterdocht en meer polarisatie. Dag open samenleving, hallo politiestaat en gefeliciteerd IS. Een total war is niet eens zo heel ver weg meer. Maar vooralsnog heerst in Nederland nog altijd een tamelijk naïve dit moeten we niet willen met z'n allen houding en kaarsjes, daarmee wordt het lastig verdedigen tegen kalasjnikovs.

We hebben het niet geweten roepen zou nu pas een echte dooddoener zijn geweest. Want welck een onaangename verrassing! Een aantal daders zijn via Griekenland Europa binnen gekomen onder het mom van vluchteling en aldus zielig. Er is nu wel heel erg veel EU propaganda nodig om de bescheiden hoeveelheid vluchtelingen die het wel werkelijk nodig hebben nog de helpende hand te kunnen bieden.

Er blijven een hoop vragen onbeantwoord. Wie is er nu werkelijk verantwoordelijk? Komen er nu eindelijk lijken uit kasten of kan het wellicht helpen om nog een paar dode jongetjes het strand op te slepen teneinde nieuw draagvlak onder de bevolking te creeren? En, Wir schaffen das, is er eigenlijk ook een fransche variant van dit ongeloofwaardige sprookje?

Een fijn biertje

Het is een fijn biertje (jawel, weer een nieuw predikaat) en het combineert goed met een flamiche. Ook in Fransch Vlaanderen weten ze wat lekker bier is.

Eerder moesten we ons nog behelpen met laffe (en lauwe) Kronenbourgs maar Frankrijk gaat allang niet meer alleen maar over wijn en kaas maar steeds meer ook over bier. En over dood en verderf. Dat dan weer wel. Proost & rip...